Vikarys

#1
Vikarys
Vita nascosta, Subaru

Wiek
2 lata 5 miesięcy




Wygląd

Wyglądem przypomina nieco starszego osobnika, jednak trzy wiosny już za nim, a jego zdrowie i kondycja zapowiadają, że czeka go wiele więcej. Vikarys to dobrze zbudowany, umięśniony basior, o dumnej postawie. Wszystkie kości są schowane za masą mięśni, tłuszczu i grubym, gęstym brunatno-szaro-białym włosiem. Ma długie kończyny, które są bardzo sprawne i silne. Jednak nie widać na nich mięśni, dzięki czemu nadal wyglądają na smukłe i zwinne. Jest posiadaczem hipnotyzującego, świeżego spojrzenia. Zawdzięcza to swoim dużym oczom o głębokim wyrazie, posiadającym tęczówki w kolorze chłodnej zieleni, dzięki którym, wydaje się być młodszy, wypoczęty i świeży.
Okalają je ciemniejsze włoski, dzięki którym spojrzenie jest jeszcze głębsze i bardziej czarujące.
Jego futro jest miękkie i zawsze w perfekcyjnym, połyskującym, czystym stanie.



Charakter

Jest dobrze wychowanym i ułożonym basiorem. Nie jest ufny, bardzo ciężko się do niego zbliżyć. Nie jest arogancki, ani agresywny, jak mógłby się wydawać. Owszem, jest trochę irytujący i kapryśny, ale jak takim nie być, kiedy wszystko, co najlepsze, każda, najmniej istotna zachcianka była spełniana, kiedy tylko się o nią upomniał? Kiedyś znaczenie słowa "dość" wyblakło i nie do końca na nie reagował. Po zmianach, jakie przeżył nauczył się mieć szacunek do wszystkiego, czym życie go obdarowało. Od zwierząt (nawet tej, malutkiej, najzwyklejszej mrówki), przez pokarm, aż po wszelakie dary natury. Vikarys to typ tajemniczego, cichego samotnika, o którym nie można wiele powiedzieć. Mogłoby się wydawać, że nikt, ani nic go nie interesuje, że nawet, gdyby stanął w płomieniach na jego pysku nie zawitałyby żadne emocje. Jednak i on posiada uczucia, jak każdy. Po prostu nauczył się trzymać je głęboko w sobie i nie czuje potrzeby pokazywania światu, jak w danym momencie się czuje. Nie pamięta, kiedy ostatnio płakał, ani kiedy się uśmiechał. Potrzeba wiele starań, czasu i cierpliwości, by dotrzeć do jego na pozór zimnego serca, które w rzeczywistości miewa się całkiem dobrze. Z niewyjaśnionych powodów basior od dziecka kochał deszcz. Dźwięk kropel, uderzających o glebę go wyciszał, zapach mokrego piachu, unoszący się w powietrzu uspakajał, a widok kropli, leniwie spływających z powierzchni roślin, skał, czegokolwiek, przyprawiał go o przyjemne dreszcze.




Historia

Wilk dorastał w niewoli. Nigdy nie poznał swoich biologicznych rodziców. Żył w zamkniętym rezerwacie, gdzie regularnie odwiedzali go i resztę wilków, z którymi żył ludzie, zostawiający po sobie pokarm. Miał tam raj na ziemi, nie musiał nic robić poza spaniem i włóczeniem się bez celu. Jedzenie miał podsuwane pod sam nos, nie musiał się niczym przejmować. Żył z dala od swojej grupy. To nie tak, że został przez nich w jakiś sposób odtrącony. Od zawsze cenił sobie spokój, ciszę i samotność, czego nie mógł do końca mieć zamknięty za kratami z paroma innymi osobnikami. Najgorsze były dla niego odwiedziny ludzkich istot, których tak bardzo nie lubił. Jedyny wilk, z którym utrzymywał i tak słaby kontakt, był bardzo starym, siwym basiorem, który przekazywał mu cenne lekcje życia. Po jego śmierci, kiedy był w pełni sił, postanowił opuścić to więzienie. W tym celu wykorzystał naiwność ludzi, tych głupich, nędznych istot. Kiedy otwierali kojec, podbiegł udając zainteresowanego. Dla pracownika było ogromnym zdziwieniem zobaczyć przed sobą wilka, który od zawsze trzymał się jak najdalej wszystkich. W pewnym momencie, Vikarys wziął rozbieg i powalając na ziemie człowieka, wybiegł z kojca, pędząc prosto przed siebie.

Kariera
Samotny wilk > ...



Rodzina

Nieznana






Relacje
Pozytywne

Neutralne

Negatywne

Początkowe rozdysponowanie statystyk (25 - dorosły, 15 - szczenię):
Atak: 15
Zręczność: 10
Magia: 0

Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 2 gości

cron