Burzowa Chmura

#1
Burzowa Chmura
Srebrnooka

Wiek
Trzy lata.



Wygląd

Wielu zapewne słysząc po raz pierwszy jej imię wyobraża sobie samicę o ponurym obliczu i sierści ciemnoszarej barwy niczym chmury wiszące nisko nad ziemią, które zwiastują nawałnicę. Ci zdziwią się niezmiernie gdy dowiedzą się, iż istota nosząca to miano jest stosunkowo niedużą, zgrabną waderą, której futro zdobią kolory ziemi. Ciemny brąz na jej grzbiecie i czubku kształtnego łba przechodzi powoli w ciepły karmel zdobiący jej boki i kufę aż do czarnego nosa, zmierzając stopniowo ku śnieżnej bieli zdobiącej spód jej ciała, gardziel i policzki. Kolejne odcienie łączą się ze sobą harmonijnie, choć gdzieniegdzie doszukać się można nieregularnych plamek zgoła odmiennego odcienia burości.
Dopiero po chwili, gdy już przywyknie się do jej wielobarwnego futra i zerknie na jej oblicze zaczyna się wreszcie rozumieć, dlaczegóż nadano jej takie a nie inne imię. Trójkątny pysk zdobi bowiem para jasnych ślepi, szarych niczym wiszące nad horyzontem ciężkie chmury. Taki sam odcień ma niebo na chwilę przed nawałnicą. To w nich zamknięto owe burzowe chmury, którym wadera zawdzięcza swe miano.
Porusza się szybko i energicznie, z dziwną, czasami niepokojącą dzikością, każdy jej ruch cechuje zwinność i pewność. Pod połyskującym zdrowo, choć nierzadko przybrudzonym błotem bądź posoką futrem nieustannie pracują mięśnie wyćwiczone w długich wędrówkach. Gęste włosie skrywa również liczne blizny, pamiątki po stoczonych w przeszłości pojedynkach. Smukłe, lecz silne łapy niosą ją lekko i niestudzenie. Wydaje się być stworzona do przepełnionych trudami podróży, prędkiego biegu i pościgu za zwierzyną. Ślepia zerkają na świat z ciekawością, lecz również zuchwale, jakby rzucając mu wyzwanie.



Charakter

Burzową cechuje przede wszystkim ośli wręcz upór i ciekawość, granicząca nawet ze wścibskością. Kiedy już coś postanowi, zrobi wszystko, by ów cel zrealizować, a wtrącanie się w nieswoje sprawy zdaje się być jej ulubionym zajęciem. Ma wyjątkowy talent do pakowania się w kłopoty, lecz równie dobrze opanowała sztukę wychodzenia z nich bez szwanku. Mimo wszystko jest bowiem sprytna i pomysłowa, choć większość jej pomysłów wielu określiłoby mianem szalonych. Sprawia wrażenie nieokrzesanej, często zdarza jej się powiedzieć o kilka słów za dużo bądź też zabrać głos, gdy nikt jej o to nie prosi. Wielu z pewnością nazwałoby ją niedojrzałą, nieroztropną czy też zwyczajnie roztrzepaną. Jest szczera do bólu, w dodatku obdarzona specyficznym, mocno ironicznym i czasami odrobinę makabrycznym poczuciem humoru, które prędzej przysporzy jej wrogów niż przyjaciół. Waleczna i odważna, choć czasami ta odwaga graniczy wręcz z brawurą, jest jednocześnie niepokorną buntowniczką, której z trudem przychodzi podporządkowanie się komukolwiek. Ta cecha również nieraz wpędziła ją w poważne tarapaty, lecz nie widać, by czegokolwiek ją to nauczyło. Wręcz przeciwnie. Bo jak to wciąż powtarza, nie ma zabawy bez odrobiny ryzyka.
Chmura zdecydowanie jest osobnikiem wyjątkowo nieprzewidywalnym. Nigdy nie wiadomo, czy nagle nie wpadnie na kolejny szalony pomysł, albo jak się zachowa. Łatwo ją bowiem wytrącić z równowagi a wówczas reaguje nad wyraz gwałtownie. Kompletnie niezdolna jest do przebaczenia, ma skłonności do chowania urazy. Daleko jej od odpowiedzialności, wielu mogłoby zarzucić jej także nieostrożność i zbytnią pewność siebie.
Jej podejście do innych w dużej mierze zależy od humoru - raz chętnie zamieni z kimś kilka słów, innym skłonna jest rzucić się komuś do gardła z jakiegoś błahego powodu. Ceni sobie towarzystwo wilków podobnych jej samej - energicznych, żądnych przygód i niepokornych, natomiast osobniki pozbawione takowych cech uznaje zazwyczaj za nudne.
Wydaje się, że upodobała sobie sianie zamętu i wprowadzanie zamieszania w życie napotkanych osobników. Zdecydowanie nie dla niej zakładanie rodziny czy walka o wpływy. Nie ma konkretnego celu w życiu, nic poza przeżyciem i od czasu do czasu wywołaniem tu i ówdzie jakiejś awantury, żeby nie było zbyt nudno.



Historia

Przyszła na świat w prowadzącej koczowniczy tryb życia watasze, uchodzącej wśród wielu przeciętnych wilków za dzikusów, barbarzyńców. Nigdzie nie zatrzymywali się dłużej niż na kilka miesięcy, w zależności od liczebności zwierzyny w okolicy. Polowali, niejednokrotnie naruszając terytoria rodzimych stad, często doprowadzając tym samym do konfliktu. Po czym opuszczali owe ziemię, niejednokrotnie pozostawiając za sobą jedynie martwe ciała i splamioną gęsto posoką ziemię. Cechowała ich bezwzględność, niejednokrotnie nawet okrucieństwo. Za nic mieli sobie panujące w danej krainie zwyczaje, nigdy nie podporządkowali się nikomu. Pojawiali się bez ostrzeżenia, wprowadzając zamęt, niosąc śmierć i zniszczenie, by niedługo potem zniknąć bez śladu, pozostawiając po sobie tylko niemiłe wspomnienie. Ich życie było bezustanną podróżą bez celu, więc wciąż podążali przed siebie tam, gdzie zaprowadziły ich własne łapy. Wierzono, że taki los był im pisany, a drogę wskazują im duchy przodków, czuwające nad każdym z nich nieustannie. Ich dom był wszędzie tam, skąd dało dostrzec się gwiazdy. Nie mieli większego celu, niż tylko przeżycie.
Początkowo zgodnie z tradycją bezimienna wilczyca nazywana jedynie czasami Srebrnooką przyszła na świat jako córka jednego z najsilniejszych wojowników i urokliwej, śnieżnobiałej samicy. Szczenięctwo spędzone na nieustannej wędrówce z pewnością nie należało do najspokojniejszych, lecz innego nie dane było jej zaznać. Nieraz poduszki łap starła na kamienistym podłożu, czasem przymierała głodem, by zaraz jednak znów się nasycić i odpocząć po przybyciu do kolejnego z licznych przystanków w niekończącej się wędrówce. Kolejne krainy, które odwiedzali szybko zacierały się w jej pamięci, podczas gdy ona skupiała się na wiedzy, przekazywanej przez starszych. Uczyła się polować, walczyć, wszystkiego co potrzebne aby przetrwać. Rosła, nabierając sił, stając się coraz bardziej samodzielną. W międzyczasie kształtował się również jej charakter. Niestety, wyrastała jednak na niepokorną, krnąbrną awanturniczkę z upodobaniem pakującą się w kłopoty, spędzającą sen z powiek starszyźnie. Być może z tego powodu gdy ukończyła już rok i zgodnie z tradycją uroczyście miano nadać jej imię, nikt nawet na chwilę się nie wahał.
Burzowa Chmura. Gdy pojawi się na horyzoncie, należy spodziewać się nawałnicy.
Niestety, wszystko co dobre kiedyś się kończy, tak i skończył się pozorny spokój Chmury. Watahę zaczęła bowiem dziesiątkować choroba, na którą ich uzdrowiciele nie potrafili znaleźć lekarstwa. Nie było nadziei, wilki padały jeden po drugim. Dlatego, gdy pozostali już tylko nieliczni, zdecydowali się na rozwiązanie watahy. Pozostawiając chorych na pastwę losu, rozpierzchli się w różnych kierunkach, podejmując na nowo wędrówkę. W końcu liczyło się jedynie, by przeżyć...
Początkowo podróżowała ze swym rodzeństwem, lecz niebawem również byli zmuszeni się rozstać, idąc swoją drogą. Chmura odwiedziła kilka miejsc, zatrzymując się gdzieniegdzie na dłużej, starając się nawet i dołączyć do kilku stad, lecz nigdzie się nie odnalazła. Kilkukrotnie nawet została wygnana za swoje nieposłuszeństwo bądź też rozmaite drobne przewinienia. Czy się tym przejęła? Niezbyt. Często wręcz odchodziła z uśmiechem na ustach, zadowolona z siebie.
W końcu jednak dotarła do granic Konkordii. Początkowo pragnęła jedynie się tu na chwilę zatrzymać, ciesząc się mnogością zwierzyny i przyjemnym klimatem, lecz później... Nie potrafiła dokładnie określić, czemu, lecz miała coraz większe wrażenie, że kraina ta jest niezwykła, jedyna w swoim rodzaju. Skrywa wiele sekretów, które powinny zostać odkryte właśnie przez nią.
Nie była pewna, skąd ta pewność. Niemniej, postanowiła zostać.



Kariera

Członek wędrownej watahy > Samotny wilk > Wyznawczyni Wilka



Rodzina

Ojcem był doświadczony wojownik imieniem Kamienny Kieł, matką śnieżnobiała Orla Pieśń. Posiadała czwórkę rodzeństwa z miotu oraz kilkoro starszych. Miała także wuja, Niedźwiedziego Szpona, również pełniącego funkcję wojownika. Chmura nie ma pojęcia co się z nimi stało i czy w ogóle żyją.






Relacje

Pozytywne
- Muuaji - jej stosunek do starszego basiora po czasie znacznie się zmienił. Początkowo był jej w większej mierze obojętny, choć w jej oczach wydawał się personą znacznie bardziej interesującą niż większość spotkanych dotąd wilków. Licząc na kolejną ciekawą przygodę zgodziła się mu towarzyszyć w jego podróży w poszukiwaniu Ve'nevri i podczas wędrówki przywiązała się do szarego. Łącząca ich więź, oparta głównie o służbę Wilkowi jest trudna do opisania nawet i dla samej Burzowej. Widzi w Muuajim sojusznika i bratnią duszę.
-
Neutralne
- Elyria - Chmura jest pewna, co do jednego - z pewnością nie byłaby kimś, kto nadawałby się na towarzysza podróży brązowej, a tym bardziej kompana w jej licznych przygodach. Nieco odrzuciła ją jej bezradność i usposobienie. Jednakże, z drugiej strony uważa ją za całkiem miłą.
- Evrett - jeden z uczestników bójki w przełęczy, u boku którego walczyła później z niedźwiedziem. Zdołali zamienić tylko kilka słów, więc nie zna go zbyt dobrze, lecz zdecydowanie zyskał w jej oczach tym, że nie uciekł, jak reszta. Spotkała się z nim jeszcze później, uczestniczył w kolejnym polowaniu wraz z nią. Darzy go niejaką sympatią.
- Lecter - intrygujący basior spotkany przypadkowo podczas podróży, któremu później towarzyszyła podczas polowania. Uprzejmy, lecz niezwykle tajemniczy i oszczędny w okazywaniu emocji, przez co Chmura nie wie o nim zbyt wiele. Nie jest pewna co o nim myśleć, choć w jej oczach jest interesujący i chętnie dowiedziałaby się o nim czegoś więcej.
- Revirell - przywódczyni watahy z gór, której Burzowa pomogła pokonać niedźwiedzicę. Nie zna jej zbyt dobrze, lecz wspomina miło - w końcu nie przepędziła jej a nawet i podzieliła się zdobyczą.
- Sinhardin - uprzejmy basior, którego Chmura wspomina nawet miło, choć nie zgadza się z jego poglądami na temat wader.
-Veasine - nazwana przez Burzową Krwawym Świtem. Wadera, którą Chmura postanowiła złożyć w ofierze Wilkowi. Wierzy, że to samo bóstwo postawiło wówczas na jej drodze ranną waderę pozbawioną woli życia.

Negatywne
- Ve'nevri - dziwna, stara wadera, którą Srebrnooka uznała za szaloną. Początkowo zaciekawiły ją jej opowieści, lecz później zraziła waderę do siebie krzykami i dziwnym zachowaniem. Wcześniej uważała ją jedynie za nieszkodliwą dziwaczkę. Teraz, gdy zdecydowała się poświęcić swe życie służbie Wilkowi, wyznawczyni Jelenia stała się dla niej śmiertelnym wrogiem.
- Ethnenn - napotkana przypadkowo samica, na której Chmura postanowiła wyładować swą złość. Jednakże bura nie doceniła przeciwnika i w wyniku tego przegrała walkę. Burzowa poprzysięgła sobie zemstę na wilczycy.

Początkowe rozdysponowanie statystyk (25 - dorosły, 15 - szczenię):
Atak: 0
Zręczność: 25
Magia: 0
Ostatnio zmieniony piątek 31 mar 2017, 21:46 przez Burzowa Chmura, łącznie zmieniany 18 razy.

Burzowa Chmura

#2
Statystyki postaci:
Atak: 10
Zręczność: 30
Magia: 0

Posiadane umiejętności: Krwawienie (Zręczność), Podwójny cios (Zręczność)

Wykonane zadania:
Coś na ząb (bażant) - 4.07.16 - 20 PD - link
Inicjacja - 4.07.16 - 15 PD - link
Coś na ząb (niedźwiedź) - 24.07.16 - 65 PD - link
Walka (pojedynek - przegrana) - 5.03.17 - 20 PD - link
Powołanie - 5.03.17 - 20 PD - link
Zbieracz - 12.03.17 - 10 PD - link
Coś na ząb (kozica) - 15.03.17 - 30 PD - link

Suma punktów doświadczenia:
180 (poziom 1)

Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 2 gości

cron